Prompty do tego modelu najlepiej budować w czterech krokach. Pierwszą wersję zapisz w jednej linii, a kolejne warstwy dodawaj tylko wtedy, gdy zmieniają obraz. Dopisywanie przymiotników, które nic nie wnoszą do sceny, osłabia te fragmenty, które mają znaczenie.
1. Temat. Określ, kto lub co jest na obrazie, i podaj jeden konkret. „Ceramiczka” to kategoria. „Ceramiczka z pyłem z gliny na przedramionach, z dłońmi na częściowo wytoczonej misce” to obraz. Jeden konkretny detal fizyczny jest wart więcej niż pięć przymiotników.
2. Scena i otoczenie. Określ, gdzie dzieje się akcja i co jest wokół. Wymień dwa lub trzy obiekty dopełniające scenę, zamiast opisywać całe pomieszczenie. Elementy tła pomagają modelowi ustalić głębię, więc „rozmyte półki z nieszkliwionymi naczyniami za nią” wskazują też, gdzie ma przebiegać płaszczyzna ostrości.
3. Styl i oświetlenie. Wybierz konwencję, taką jak fotorealizm, płaska grafika wektorowa czy ilustracja redakcyjna, a potem określ światło: kierunek, charakter i porę dnia. „Miękkie poranne światło z okna po lewej” niemal zawsze daje więcej niż ogniskowa. Parametry aparatu dodawaj tylko wtedy, gdy coś zmieniają.
4. Tekst na obrazie. Słowa, które mają pojawić się na obrazie, wpisz w podwójnym cudzysłowie dokładnie w docelowej formie. Następnie określ powierzchnię i stan napisu. „Ręcznie malowany napis na witrynie o treści "SLOW POUR", wykonany przetartymi płatkami złota” podaje modelowi jednocześnie tekst, technikę i ślady zużycia.