Bu modelde promptu dört aşamada kurmak en iyi sonucu verir. İlk taslağı tek satırda yaz, ardından her katmanı yalnızca görüntüyü değiştiriyorsa ekle. Sahneye katkısı olmayan sıfatlarla promptu şişirmek, işe yarayan bölümlerin etkisini azaltır.
1. Özne. Kimi veya neyi istediğini söyle, somut bir detay ekle. "Bir seramikçi" bir kategoridir. "Ön kollarında kil tozu olan, elleri çarkta yarım kalmış bir kâsenin üzerinde duran bir seramikçi" ise bir görüntüdür. Tek bir somut fiziksel detay, beş sıfattan daha değerlidir.
2. Sahne ve ortam. Olay nerede geçiyor, çevrede neler var? Bütün bir odayı tarif etmek yerine iki veya üç destekleyici nesne belirt. Model, derinliğe arka plan öğeleriyle karar verir. Bu yüzden "arkasında bulanık görünen, sırlanmamış çömleklerle dolu raflar" ifadesi, odak düzleminin nerede olduğunu da anlatır.
3. Stil ve ışık. Görsel dili seç: fotogerçekçi, düz vektör veya editoryal illüstrasyon. Ardından ışığın yönünü, niteliğini ve günün saatini belirt. "Sabah soldan gelen yumuşak pencere ışığı", neredeyse her seferinde bir lens değerinden daha etkilidir. Kamera terimlerini yalnızca sonucu değiştirecekse ekle.
4. Görseldeki metin. Görünmesini istediğin kelimeleri, tam yazılmaları gerektiği gibi çift tırnak içine al. Ardından hangi yüzeyde ve ne durumda olduklarını belirt. "Aşınmış altın varakla, elde boyanmış, üzerinde “SLOW POUR” yazan cam tabela" ifadesi modele metni, malzemeyi ve yıpranmayı tek seferde verir.